
De grootste les uit mijn carrière is …
Deze vraag werd een zestal collega’s gesteld. Het leverde een divers palet aan antwoorden op illustrerende de diversiteit in onze organisatie. Uit de antwoorden kun je opmaken dat het een belangrijke vraag is. Is het niet zo dat we later, als we terugkijken, juist vaak met dit soort anekdotes komen over onze carrière en de (levens)lessen die we geleerd hebben? Eerder dan de resultaten die we geboekt hebben? Naarmate je verder in je leven komt en steeds meer anderen mag coachen in hun carrière, zijn dit juist de ervaringen die je graag meegeeft. Om te bemoedigen, om gerust te stellen en om te enthousiasmeren.
Een rode draad in de verhalen is wel het belang van leren, het durven fouten maken en daar lessen uit trekken. En leren kun je niet zonder terug te kunnen vallen op je collega’s. Dus ook collegialiteit neemt een prominente plaats in. Waarbij collega’s niet alleen belangrijk zijn als steunpilaren maar juist ook als mensen, waar je een belangrijk deel van je leven mee doorbrengt en die je alleen al om die reden aan je hart drukt.
Omdat het om hele persoonlijke lessen gaat is ervoor gekozen om de aangeleverde teksten integraal te delen. Aanpassing zou geweld doen aan de intentie.
Ruben:
“Mijn grootste les is: gewoon aangeven als ik iets niet begrijp. In ons vak komen we bij veel verschillende bedrijven, met elk hun eigen context. Door open te zijn, ontstaat er juist verbinding. We kijken er samen nog eens naar, en dat leidt uiteindelijk tot betere resultaten.”
Wilbert:
“Wat ik in de loop der jaren heb geleerd, is dat geluk vaak zit in de kleine, ogenschijnlijk gewone momenten. We zijn als mensen snel geneigd te zoeken naar méér — meer succes, meer bezit, grotere dromen. Maar juist die zoektocht laat je soms voorbijgaan aan wat er al is.
De echte schoonheid van het leven zit in kleine dingen die dichtbij zijn. Een vogeltje dat fluit op een vroege ochtend. Een spontane lunch met een vriend of collega. Een glimlach van een kind. Een rustige wandeling, een warme kop koffie. Momenten die makkelijk te missen zijn, maar die, als je er echt bij stilstaat, juist het verschil maken.
Blijf je verwonderen. Sta open voor het alledaagse, want daarin zit vaak het meeste geluk. Het leven is mooi zoals het is — niet perfect, maar waardevol. En vaak, als je gewoon even om je heen kijkt, merk je dat wat je nodig hebt al binnen handbereik ligt.”
Anoniem:
“Mijn grootste les: de mensen zijn de reden om voor werkgever/klus te kiezen. Ik begon mijn carriere vrij naief door te denken dat werk puur is om geld te verdienen, zodat je leuke dingen kan doen met leuke mensen om je heen. Werk was soort investering in mijn eigen leefplezier. Echter is 40 (of 36 of 32) uur wel een enorme investering. Plezier halen uit je tijd op kantoor is absoluut noodzakelijk om het vol te houden. Zeker als je tot je (in sommige gevallen) 70e door moet. Maar hoe doe je dat? Eerst dacht ik dat je een leuke branche moest kiezen of een bedrijf waar alles “goed geregeld” was. Maar hoe ouder ik wordt hoe meer ik begin te beseffen dat het perfecte bedrijf niet bestaat. Ieder bedrijf heeft zijn problemen. Geen enkele branche is perfect. Wat echt belangrijk is aan werk is dat je die 40 uur in de week besteedt met leuke mensen. Zodat je de problemen en moeilijkheden die je altijd zal tegen komen samen aan kan pakken met een lach. Je besteed tenslotte meer tijd met je collega’s dan met je vrienden en het grootste gedeelte van je familie. Dan kun je maar beter zorgen dat je het goed kan vinden met je collega’s.”
Lian:
“De grootste les uit mijn carrière is dat het soms eng kan zijn, maar dat het altijd waardevol is om nieuwe dingen te leren en te proberen. Ik word erg enthousiast als ik nieuwe dingen mag proberen, maar ik merk dat ik tegelijkertijd aan het begin onzeker kan zijn of het werk tóch niet beter door die ene andere collega gedaan kan worden, ‘want die persoon kan het vast wat beter en sneller dan ik’. Wanneer ik een periode later terugkijk naar wat ik allemaal bereikt heb en de kennis die ik heb opgezogen, dan snap ik niet waarom ik aan het begin onzeker ben geweest. Én dan begint het te kriebelen om weer wat nieuws te leren.”
Erik:
“De grootste les uit mijn carrière? Dat zijn zonder twijfel de momenten waarop het misging. Niet de successen of complimenten blijven me het meest bij, maar juist de situaties waarin ik werd geconfronteerd met mijn eigen onkunde, verkeerde aannames of simpelweg het besef dat ik iets niet wist of verkeerd had aangepakt. Op het moment zelf zijn dat zelden leuke ervaringen – integendeel, ze kunnen ongemakkelijk, frustrerend of zelfs pijnlijk zijn. Maar terugkijkend zijn het precies die momenten geweest waar ik het meest van heb geleerd.
Ik heb geleerd dat groei vaak begint met het durven erkennen dat je iets niet weet. Dat je meer hebt aan nieuwsgierigheid dan aan zeker weten. En dat echte ontwikkeling komt uit reflectie: jezelf de vraag durven stellen waarom iets niet werkte, wat jij anders had kunnen doen, en hoe je dat meeneemt naar de volgende keer. Wendbaarheid – zowel technisch als mentaal – is voor mij een essentiële vaardigheid geworden. Technologie verandert razendsnel, maar de bereidheid om te blijven leren, te blijven twijfelen en jezelf te blijven verbeteren is wat je echt vooruitbrengt”
Gilles:
“Je kunt mensen niet gelukkig slaan” en “als je je niet ergert maar verwondert, word je geen tachtig maar honderd” — twee ogenschijnlijk luchtige uitspraken, maar voor mij raken ze de kern van leiderschap en samenwerking. Ze herinneren me eraan dat je groei en beweging niet kunt afdwingen. Dat verwondering vaak meer oplevert dan frustratie. In mijn werk combineer ik stevige expertise in data & analytics met een diepe drive om mensen en organisaties te helpen ontwikkelen. Wat ik daarbij heb geleerd: duurzame impact ontstaat niet door alles te willen beheersen, maar juist door ruimte te geven. Aan eigenaarschap, nieuwsgierigheid en onderlinge samenwerking. Of het nu gaat om datastrategie, teamontwikkeling of organisatieverandering — echte vooruitgang begint wanneer mensen zélf verantwoordelijkheid nemen en gemotiveerd zijn. Vertrouwen is daarbij geen risico, maar juist de versneller.












